tag:blogger.com,1999:blog-17166911011012041152011-04-22T03:47:40.857+01:00شعر و نقد شعر.universalpoetry.http://www.blogger.com/profile/00979630571264588511noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-1716691101101204115.post-1871309745895479542008-07-29T16:15:00.015+01:002008-11-09T00:35:45.349Z<h1 dir="rtl" style="text-align: center; direction: rtl; unicode-bidi: embed; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;font-size:85%;" lang="AR-SA">با نگاهي ديگر /</span><span style="font-size:85%;"><span style="" lang="AR-SA"> </span></span><span style="font-size:85%;"><span><span><span style="font-weight: normal;">رباعياتِ نو</span></span></span></span></h1> <h1 dir="rtl" style="direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></h1><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" ><br /><span style="font-family:times new roman;"> نگاه</span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><span>به خواننده</span></span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بي حرفِ دلِ تو بي زبان مي مانم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در خاطرِ توست آنچه من مي دانم:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">انديشه و احساسِ تو را از چشمت</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مي گيرم و در ترانه اي مي خوانم.</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >ترانه در پنج دفتر</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ماييم و همين «نگاهِ» حيرت در راه،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">«انديشۀ» گنگ در «درنگِ» كوتاه:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">چه رادِ «نشابور»، چه رندِ «شيراز»،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از روح «ترانه» ماند و از تن... آه!</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><h3 style="text-align: center; font-weight: normal;" class="post-title entry-title"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-weight: bold;font-size:180%;" >دفتر 1 / نگاه </span><br /></span></h3><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >انتظارِ فاجعه</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از بامِ سياهِ شبِ ماتمزده، ماه</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با چشمِ جنون به من كند مات نگاه؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آيا دلِ من منتظرِ فاجعه اي ست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يا مــاهِ خبر شنيدۀ چشم به راه؟</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بر شاخه</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر شاخه پرنده اي خوش آوا خوانَد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سرمستِ همين دَمي، دُمي جنباند؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گويي كه هر آنچه من ندارم ، دارد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يا آنچه كه آدمي نداند ، داند.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >خورشيد شدم</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از خواب بر آرم سر و خورشيد شوم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هر چيز كه ديده ام پسنديد، شوم؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وقتي كه نشسته ام دمي بر لبِ جوي،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پروازِ عقاب و سايۀ بيد شوم.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >معبد سبز</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از شهرِ تباه و تيره رو گرداندم؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">چشمم به درخت خورد و بر جا ماندم:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سبزيش به من جذبۀ قدسي بخشيد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در معبدِ او نمازِ حيرت خواندم.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >اي ابر</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" ></span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" ></span><span style="font-family:times new roman;">اي ابر كه بر باد نشيمن داري،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در ذهنِ سپيد يادي از من داري،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">من در نگهم با تو سبك مي آيم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">انگار سرِ مرا به دامن داري.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >به نا هنگام</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بيدار شدم، اتاقِ من بود سياه،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وحشتزده از پنجره برگشت نگاه؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دل خواست زِ چشم آبي از چشمۀ صبح:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شب بود هنوز و ديوِ شب بر سرِ راه.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >دورترین ستاره</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اي دورترين ستاره در طاقِ كبود،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">منظورِ تو از گفتنِ «بيگانه» چه بود؟</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">من چشمِ توام ، تو روشني دلِ من،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در اين شبِ تار از آشنا بر تو درود!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >در صفّۀ سبز</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در صفّۀ سبزِ سايه و روشنِ برگ،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بنشست نگاهِ خسته بر دامنِ برگ؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ديدم منم آن پرندۀ شاد كه هيچ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر من نكند نگاهي از روزنِ برگ!</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بیخود</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">كودك به چه شوق خانه با گل مي ساخت؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يكچند به زيبايي آن دل مي باخت؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ناگاه چو ديوانه به آن مي خنديد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بيخود به خراب كردنش مي پرداخت.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >شعبده باز</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مرمر شكني پيكره ساز است اين باد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با ابر حكايتش دراز است اين باد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هر لحظه در آردش به شكلي اين شوخ،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در كارِ هنر شعبده باز است اين باد!</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >ای ابر</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تو عاشقِ روي آفتابي، اي ابر،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با گرمي عشق در شتابي، اي ابر؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تا اوج روي و خسته افتي از پاي،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">افتي به زمين و باز آبي، اي ابر!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >در خود آزاد</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در يك قفسِ تنگ و سياه از پولاد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">چشمم به پلنگِ بيقراري افتاد :</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با خشم به من گفت كه: «داني، اي مرد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اينجا كه اسير است و كه در خود آزاد؟»</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >آزادی لاکپشت</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آزادي لاكپشت را بندي نيست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تاريخ و نظام و زند و پازندي نيست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از تخم برون آيد و دريا در پيش،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در پس پدر و مادر و پيوندي نيست.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >دلهرۀ گذار</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يكجاست اذان بلند و يكجا ناقوس؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هر منتظري ست با صدايي مأنوس:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در ساحلِ هستي همه با هم در گير،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از دلهرۀ گذار از اقيانوس!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >رازِ شب</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با نيتِ كشفِ رازِ پنهان در شب،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بنشستم و باز خيره ماندم بر شب:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زيبايي آسمانم، امّا، نگذاشت،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شد صبح و نبود در ميان ديگر شب.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >تار است دل</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سرد است هوا و آسمان ابر اندود؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از پيكرِ خاكِ خفته بر خيزد دود:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تار است دلم، چنان كه در يادم نيست</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خورشيد چه بود ، روشنايي چون بود!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >زنجیر شتاب</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در شهرم و روحم از هياهو خسته ست؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زنجيرِ شتاب دست و پا را بسته ست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اي كاش كه دِه براي من جايي داشت</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در زندگي اش، كه ساده و آهسته ست!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >دیوار</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آن گاوِ لميده در كنارِ جوبار،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خورده علفي و خوب كرده نشخوار،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مبهوتِ شگفتي جهان است اكنون،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يا آنكه جهان بر او نمايد ديوار؟</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >برف</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">برف آمد و با سپيدي آتشناك</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">برد آن همه رنگ و خستگي را از خاك؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اكنون دو سه ساعتي فضا خواهد ماند</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از ردّ ِ هياهوي جنون آور پاك.</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >وقتی که...</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وقتي كه زمانه مي دهد آزارم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وَز چهرۀ خلق مي كند بيزارم:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با چهرۀ خانه ها، كه سنگند و صبور،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با چشمِ سكوت گفت و گويي دارم.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >من منتظرم</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">من منتظرم كه شب بيفشاند خواب،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اين شهرِ شتاب و شَرّ بيفتد از تاب،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تا پنجره ها چشم گشايند، آيند</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در باغِ ستاره ها، به جشنِ مهتاب.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >آواز پرنده</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">صبحي كه در آن پرنده اي در پرواز،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با عشقِ به زندگي نخواند آواز:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">روزش تهي از نور و نوا خواهد بود،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر پهنۀ دل افق نخواهد شد باز.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >مسخ</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دُم داد تكان ، پوزه به پايم ماليد؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با خفّتِ بردگي به خود مي باليد؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گفتم كه: چرا گرگ نماندي، اي سگ!»</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پاسخ به لگد نداد ، ماند و ناليد!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >رازِ برگ</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">برگي است خزان ديده ، بَرش دار از خاك،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">كُن بانَفَسي غبار از رويش پاك:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اين شعلۀ منجمد به تو بنمايد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خود شمّه اي از رازِ بزرگِ افلاك!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >عوعوِ اندیشه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شب، دايۀ روحِ خسته، فانوس به دست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آمد ، همه جا پنجره بر روز ببست؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">افسوس كه خوابِ من و لالايي او</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با عوعوِ انديشه دمادم بشكست.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >اعجاب</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ماه است، ولي جادوي مهتابِ تو نيست؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">درياست، ولي معجزۀ آبِ تو نيست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هر چيز كه هست، تا تو روحش ندهي،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مخلوقِ تو و در خورِ اعجابِ تو نيست.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >گنجشک</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گنجشك، تو هم هزار مشكل داري،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زيرا كه چو ما زنده اي و دل داري:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اين بر تو مبارك كه سري از بنياد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از معني هست و نيست غافل داري!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بلوط در شهر</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پاييز و بلوط است و هزاران كودك</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">افتند فرو از رَحمِ او تك، تك:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شهر است، نه گهوارۀ جنگل، آنك</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اجسادِ بلوطكان رها در مهلك!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >غروبِ نيزار</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:times new roman;"><span style="font-style: italic;">برای شاهرخ <span style="font-weight: bold;"> مسکوب</span></span></span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خسته ست دلم ، نگاهِ من بر ديوار</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بسته ست به تصويرِ غروبِ نيزار:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از قعرِ سكوتِ منجمد مي آيد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آوازِ ني شبان و صبحِ كُهسار .</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >از جنگل تا باغچه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آن دانه نهفتنِ تو را، اي سنجاب،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در پارك نظاره كرده ام با اِعجاب؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اكنون كه كني باغچه ام را ويران،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خواهم كُنَمَت به سوي جنگل پرتاب!</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >پلنگ</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در بيشه پلنگِ آرميده زيباست؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آزادي وحش در غرورش پيداست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با خنجرِ دندان به گلوي آهو</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زشت است پلنگ، چهره اش وحشت زاست!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >هنر</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آن روز كه كرد آفرينش آغاز</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خود را به هنر شناخت در انسان باز؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وآنگاه در او بديد خود را در رقص،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آنگاه در او شنيد از خود آواز.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >پوچي شگرف</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پروازِ خوشِ كبوتر و نيلي ژرف؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آرامشِ خوابِ ماه و زيبايي برف:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ناگاه هجومِ باز و فريادِ نگاه؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">درماندگي تلخِ تو، پوچي شگرف!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >پرواي كلاغ</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر نيمكتي نشسته در خلوتِ باغ،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">انداختم از فاصله اي پيشِ كلاغ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">نان پاره و پنداشت كه سنگ است و گريخت:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پرواش به من رنج و به او داد فراغ!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بر سفرۀ باد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك پيرِ خميده از عصا جان مي خواست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك مردِ جوان بر اسب ميدان مي خواست؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پروازِ غبار و چشمِ حسرت تاريك:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر سفرۀ باد، خاك مهمان مي خواست!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >در پردۀ مِه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در پردۀ مه شهر تماشا دارد؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زيبايي وَهمگونِ رؤيا دارد.</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خورشيد، درنگ كن، كه چشمم امروز</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از هرچه كه آشناست پروا دارد!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >عطرِ خون</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گفتم به نسيمِ خنكِ صبحگهان:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">«دارم به سرانگشت گلي سرخ نهان!»</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ديدم كه گرفت عطرِ احساسِ مرا</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تا پخش كند در همه آفاقِ جهان.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >خود بودن</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اي سبزِ بلندِ سرفرازِ آزاد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دارم هوسِ آنكه، به خود بودن شاد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">همچون تو، رها از همه، زيرِ باران،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مستانه بمانم و برقصم با باد.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بر گرد</span></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اي برف چه پاك و روشن و زيبايي!</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">برگرد، چرا به شهرِ ما مي آيي؟</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك ساعته آلوده كند جانت را</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شايستۀ تو ندارد اينجا جايي!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بي آرزويي</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اي گل كه شگفت رنگ و بويي داري،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با شبنم و نور گفت و گويي داري،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خوش باش، كه گرچه فرصتت كوتاه است،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در سينه دلِ بي آرزويي داري!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بهارِ لبخند</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" ></span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" ></span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">لبخندِ تو گل، شكفته بر شاخۀ نور،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در من دلِ تابناك: گلدانِ بلور؛</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آراست چه خوش پنجرۀ چشمِ مرا</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك جلوۀ اين بهار، با شادي و شور!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >زشتي روز</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با پلكِ فروبسته كنم گاه به گاه</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر چهرۀ تابناكِ خورشيد نگاه:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در آتش و خون غرق شود زشتي روز،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در دل شكند سردي اندوهِ سياه!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >ابريشم</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هرگاه كه نازك بدني را بينم</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در پيرهني لطيف از ابريشم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بينم كه در اين آتشِ پنهان در آب</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سوزند همه شاپركانِ عالم!</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بر شاخۀ تاك</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اين لاشۀ بويناكِ افتاده به خاك،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سرما و گرُسنگيش آورده هلاك:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پروازِ پرنده نيست در گردشِ عشق،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آوازِ پرنده نيست بر شاخۀ تاك!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بادكنكِ سپيد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زيبايي شب شعبده انگيخته است،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">تاريكي و نور درهم آميخته است:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك بادكنك، سپيد و رخشان و شگفت،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر اوجِ نگاهِ كودك آويخته است!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >شهرزاد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ديشب به اتاقِ من نمي آمد خواب،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آتش به دل از پنجره مي جستم آب:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">كم كم من و خواب، هر دو، را افسون كرد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با قصّۀ نور شهرزادِ مهتاب.</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >دو گانگي</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">هر وقت كه در باغچه نم نم آيي،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از پنجره ام كه بينمت، زيبايي:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اكنون كه به راهِ خانه باري بر من،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">باران، چه دل آزار و چه تن آلايي!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >شايد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شايد كه نبود خندۀ ماه بر آب</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از ماهي سرگرم به بازي حباب:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">شايد كه بسي دور، در آن سوي خيال</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مي ديد كسي مرا در آن لحظه به خواب.</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >نگاهِ كودك</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از شيشه عروسكي ظريف و خوشرنگ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زد بر دلِ شادِ دخترك شيرين چنگ:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در چشمِ پدر نگاهِ كودك خنديد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در جيبِ تهي دستِ پدر شد دلتنگ.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >رمه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ناگاه شبانِ پير بر خاك افتاد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آشفت رمه در هم و بع بع سر داد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بي هي هي و چوبِ او علف شيرين نيست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">وحشتزده است گوسفندِ آزاد!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >آوازش ماند</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:times new roman;">براي مصطفي فرزانه</span></span><br /></span><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر شاخۀ گل پرنده آوازي خواند،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از بامِ سكوت بانگِ شادي افشاند:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گل رفت و نماند رنگ و بويي از او،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">امّا چو پرنده رفت، آوازش ماند!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >خنده به فقر</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بوي خوشِ قهوه در مشامش پيچيد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در كوي هوس به فقرِ جيبش خنديد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">با پولِ بليتِ رفتنش تا خانه</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در كافه نشست و قهوه اش را نوشيد.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >شفق</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ديروز نگاه در غروبِ خورشيد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك دشت پُر از گلِ شقايق مي ديد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">امروز شفق بر سرِ خشم است انگار،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از تشتِ طلا به چشمِ من خون پاشيد.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >سكّه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پيري سه چهار سكّه در راهش ديد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">خَم تر شد و چشمِ خسته اش را ماليد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">«نه، سكّه كجا! برگِ شكوفه ست اينها!»</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آشفته شد از بهار و از خود نوميد.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >مهمانِ خدا</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در دامنِ تپّه دعوتم كرد شبان</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر سفره به شيرِ تازه و پارۀ نان:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از لذّتِ اين مائده، در باغِ بهشت،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">مهمانِ خدا بودم و سلطانِ جهان.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >نشنيد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">پروانه شكست پيله اش را و پريد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">چرخي زد و بر دامنِ گل جاي گزيد:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از پيلۀ انديشه به او گفتم: «آه !</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آزاد شدي، خوشا به حالت!» نشنيد.</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >سرگيجه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">زن بر شكمِ بارورش كرد نگاه،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ناگاه بر آمد از دلش شعلۀ آه:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">انگار در آن حالتِ سرگيجۀ تلخ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گهوارۀ سبز ديد و تابوتِ سياه!</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >پاسِ نجابت</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از باغ به كوچه شاخه هاي گيلاس</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">آويخته بود آيه هاي وسواس:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دل گفت: «بچين!»، عقل هراسان شد، گفت:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">«نه! بگذر و مي دار نجابت را پاس!»</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >پنجرۀ سبز</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دستي به عصا و دستِ ديگر به كمر،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">برخاست، ولي دَوارَش افتاد به سر:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بنشست، نه، بر صندلي افتاد و نگاه</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر پنجرۀ سبز نينداخت دگر!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >عاطفه</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گربه كه نَبود از خطر پروايش،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از شيشه شكسته زخمگين شد پايش:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">سگ آمد و چركِ زخمِ او را ليسيد،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">نگذاشت در اين خسته دلي تنهايش!</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >دشتِ برهوت</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">دشتي برهوت، تا افق گسترده،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">بر دشت كشيده برف يكسر پرده:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">اين منظره را چشمِ خيالم خواهد</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در شهرِ دل آشوبِ ملال آورده!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >درياست !</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در سايۀ مادر آبگيري ديدم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">«درياست، بترس!» گفت و من خنديدم:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">امروز كه نيست مادرم، دريا را</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در قطرۀ اشكِ او فرو غلتيدم!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >در لحظۀ ابد</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">جنبيد لبش، مُرد صدا در نايش،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در چشم ولي ولوله كرد آوايش:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">چشمِ همه، بي نگاهشان، با او بود،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">او رفت و كسي تكان نخورد از جايش!</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >رها از تو</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">انديشه، مگو كه زندگي بي معناست!</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گنجشككي آمد و نشست و برخاست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">يك لحظه، رها از تو، نگاهش كردم،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">ديدم كه شگفت است و خوش است و زيباست!</span></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >بازي عشق</span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">گل سفرۀ خوشبوي فراهم كرده ست،</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">در خدمتِ زنبور كمر خم كرده ست:</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">عشق است كه در بازي خود او را مست</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;">از ساغرِ آفتاب و شبنم كرده ست!</span></span></div><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:times new roman;font-size:180%;" ><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">2</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;">درنگ</span></span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><br /><span style="font-size:180%;"><br />ظلمتِ كور<br /><br /></span>بر چهرۀ شب ستاره اي پيدا نيست؛<br />از عشق در اين ظلمتِ كور آوا نيست:<br />در ذهنِ جهان نورِ حقيقت مُرده ست،<br />انگار كسي منتظرِ فردا نيست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مهر رُبا<br /><br /></span>من چهره ربا نيست دلم، مهر رباست؛<br />از وسوسۀ چهرۀ بي مهر رهاست:<br />صد سال اگر به مهربان بر نخورد،<br />خرسند به تنهايي خود همچو خداست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">تاجِ سرِ افلاك<br /><br /></span>با اينكه دو دَلو آب و مشتي خاكيم،<br />بر تختِ زمين تاجِ سرِ افلاكيم:<br />شاديم كه بختِ آمدن با ما بود،<br />زآن است كه از رفتنِ خود غمناكيم.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />چشمِ هوس<br /><br /></span>با چشمِ هوس نگاه كن بر همه چيز<br />تا بر تو كند جلوۀ ديگر همه چيز:<br />در بندِ هواي جُفت ب.ودن ندهد<br />فرصت كه شود چهرۀ دلبر همه چيز!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">افق<br /><br /></span>پرسيد نگاه: «آسمان ك.ي زيباست؟»<br />دل گفت: «زماني كه افقها پيداست:<br />بي خطّ ِ كريهِ بام و بُرج و ديوار،<br />آنجا كه فقط درخت و كوه و درياست!»<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />درخت<br /><br /></span>بر پهنۀ اين زمينِ سرگشتۀ سرد،<br />هرجا نگري غم است و كين، وحشت و درد؛<br />سر برده فرا به سوي خورشيد، درخت<br />گويد : نگهي به آسمان بايد كرد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در همرهي چشمِ تماشا<br /><br /></span>اي آنكه به دل گرفته از ابرِ غمي،<br />از دخمۀ انديشه برون آي دمي:<br />بگذار طبيعت ببرد هوشِ تو را<br />در همرهي چشمِ تماشا قدمي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زبان چشم<br /><br /></span>مگذار كه آلوده شود لب به سخن،<br />خود چشم هزار قصّه دارد به دهن:<br />دل مي شنود، روح مي آيد به نشاط،<br />زآن سان كه در آفتاب گلزار و چمن.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آن سوي زمان<br /><br /></span>در پشتِ افق، دُرُست آن سوي زمان،<br />شهري ست شگفت از قدم وچشم نهان:<br />آنها كه آز آشوبِ زمان خسته دلند ،<br />دارند از آن شهرِ دلارام نشان.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />بازگشت به كودكي<br /><br /></span>خواهم كه به عهدِ كودكي پر گيرم،<br />در پيري خود زندگي از سر گيرم:<br />همبازي خود كنم جهان را از نو،<br />در بر همه چيز را چو مادر گيرم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">گريه و خون<br /><br /></span>در حيرتي از عُمر كه چون مي گذرد!<br />بادي ست كه از دشتِ جنون مي گذرد:<br />از باغِ نشاط و خنده گهگاهي و، آه!<br />باقي همه از گريه و خون مي گذرد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">من و تو<br /><br /></span>يك لحظه برون آمدم از مأمنِ من<br />تا دست بدارد مني از دامنِ من؛<br />در آينۀ روي تو ، اي دشمنِ من،<br />ديدم كه منم تو و تويي در تنِ من!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">اكنون<br /><br /></span>اكنون كه مرا به سر رسيده ست زمان،<br />از كهنگي و ملالِ آن نيست نشان:<br />گويي كه هم اكنون به جهان آمده ام؛<br />در چشم چه بيگانه، چه زيباست جهان!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مردم<br /><br /></span>با دلهره عمر را به پايان بُردم؛<br />بيش از خودِ مَردُم غمِ مَردُم خوردم:<br />كفّارۀ زندگي فقط يك مرگ است،<br />من مرگِ همه خلقِ جهان را مُردم!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />كودكِ دل<br /><br /></span>من پيرم و دل هنوز كودك مانده ست؛<br />بي تجربه ، بي مرام و مسلك مانده ست:<br />با جمع خوش است و مستِ بازيگوشي،<br />عقل است كه در كارِ جهان تك مانده ست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">من آتشم<br /><br /></span>من آتشم و زندگي ام سوختن است؛<br />خورشيدِ سپهر آينۀ روحِ من است:<br />اين پيكرِ خاكي ام ندارد هنري،<br />من نور و حرارتم همه در سخن است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">افسوس<br /><br /></span>افسوس! زمينِ ما نمي داند چيست؛<br />در سفره چه ها دارد و مهمانش كيست!<br />خورشيدِ حيات آفرين هم، ناچار،<br />از نيستي حيات پروايش نيست!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">شتاب<br /><br /></span>در اوجِ شتاب پاي من خورد به سنگ،<br />كردم دو سه لحظه اي به ناچار درنگ؛<br />گفتم به خود: «اي دويده عمري به عبث،<br />از پاي چنين گشاده داري دلِ تنگ!»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نوشِ جان<br /><br /></span>گر خاطره ها همه فراموش شود،<br />انديشه كه آتش است، خاموش شود،<br />بيهوده شود زندگي، امّا همه چيز<br />چون شير و عسل به جانِ تو نوش شود.<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />جنگ<br /><br /></span>اكنون تو و خواب و خنده در گهواره،<br />در گوشه اي از بهشتِ اين سيّاره؛<br />با دلهرۀ دوزخِ فردا گويم:<br />«اي سوخته، اي گرسنه، اي آواره!»<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />چراغِ دل<br /><br /></span>گويد كه دلِ او به چراغي ماند ؛<br />در اين شبِ تيره نورِ مهر افشاند .<br />گويم كه چراغِ دل بماند خاموش<br />گر روغنِ مهر از دگران نستاند !<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">سكوتِ عرفان<br /><br /></span>گفتم به درخت: «اي سكوتِ عرفان!<br />تو ماندي و خاك مي خوري در باران؛<br />من رفتم و آنچه زنده ديدم خوردم:<br />همواره گرسنه، مضطرب، سرگردان!»<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />نفرين<br /><br /></span>بر دامنِ آفتاب، شاد و سرمست،<br /></span><div style="text-align: center;"><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >دارد گلِ سرخِ واپسين را در دست:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >پر پر كند و به راهِ باد افشاند؛</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >مادر درِ باغ را بر او خواهد بست!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">بيزاري</span></span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" ><span>به ياد حسن هنرمندي </span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفتند: «چو بود بينوا خود را كُشت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تا از غمِ جان شود رها خود را كُشت.»</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفتم: «نه، چو مي خواست كُشَد در روحش</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بيزاري خود از همه را، خود را كُشت!»</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">بختِ شدن</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفت: «آه! گلِ نرگس و آن چشم و نگاه،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تلخ است كه پوسد و شود خاكِ سياه!»</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفتم: «نه، به عكس، خاك نرگس شده است،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از بختِ شدن، بودنِ جاويد مخواه!»</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">ميوۀ شكّ</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >او چشمِ خيال را به منظر انداخت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از هرچه كه ديد شعرواري پرداخت؛</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با شعر يقين كرد و جهان را بشناخت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >پس ميوۀ شكّ خورد و تماشا را باخت!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">باغم تنها</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در چشمِ تو او اگر غمش را بيند،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >سوزِ دلِ نازكش فرو بنشيند؛</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >هرگاه كه غم دارد و با غم تنهاست،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >خرگاهِ اميد از جهان برچيند.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">من و خورشيد</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >هستيِ هر آنچه هست در سوختن است؛</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >خود باختن است و هيچ اندوختن است:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در اين شبِ جاودانۀ «رازِ مپرس»</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >يكچند چراغِ خُردي افروختن است!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">اين كيست ؟</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >اين كيست در آيينه به من مي نگرد؟</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گويد كه «من» است و بويي از من نبرد!</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بندد به خود آنچه دارم اين هيچ ندار،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در فرصتِ خود عُمرِ مرا مي سپرد!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">كلمه</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با يك كلمه جهان شود تيره و زشت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با يك كلمه روشن و زيبا چو بهشت؛</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بودند دو كس منجي روحِ انسان:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >آن كس كه نخست گفت و آن كس كه نوشت.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">در آفتاب</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با رقصِ نسيم از شتاب افتادم،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بر فرشِ چمن، در آفتاب افتادم:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >طوفانِ درون نشست و من آسوده</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در برگِ گلي به روي آب افتادم.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">از دور</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >آن بي هنرِ سخت سرِ سست نهاد</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >مغرور شد و دست به آزار گشاد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >من بينم و او نبيند، از دور، كه او</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >يك مشت غبار است و دَود در پي باد!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">چشم و نگاه</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >چشمِ تو هميشه بي خطا مي بيند،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >همواره به يك شكل مرا مي بيند:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >انديشۀ توست در نگاهت پنهان،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >پيداست كه هر لحظه چه ها مي بيند!</span><br /><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">سفرِ عاريتي</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >ناي و نفس از تو هست و آوازِ تو نيست،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بال و تپش از تو هست و پروازِ تو نيست:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >روح است كه در اين سفرِ عاريتي</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >سرگشتۀ تو هست و سرافرازِ تو نيست.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">تاريكي روز</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تاريكي شب چراغ مي خواهد و بس،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از چشم نمي خلد به جان و دلِ كس:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تاريكي روز است كه از دوزخِ سر</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >مي آيد و مي سوزد از آن روح و نفس.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">زيرِ درخت</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >خورشيد و نگاهِ خشمِ او وحشتناك،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از آتشِ قهرِ او زمين سر در لاك:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >شايد كه به تو امان دهد ديگربار</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در زيرِ درخت اگر نشيني بر خاك.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">بادِ حادثه</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" > به ياد فرزند رضا سيد حسيني</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >آن گل كه شكفت و ماند و كم كم پژمرد</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با خاطرِ شاد زيست ، بي حسرت مرد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از آن گلِ نوشكفته دارم افسوس</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >كِه ش حادثه بركند و به بادَش بسپرد.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">نتوان گفت</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از عشق ترانه هركه گفت آسان گفت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از شادي وصل و از غمِ هجران گفت:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از وحشتِ يك كودكِ گريان در جنگ</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تا مرگِ زمين حماسه اي نتوان گفت!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">تماشاگر</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >امروز تماشاگرِ خاموشم من،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بر شيونِ سرخ پنبه در گوشم من:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >فردا كه سپيدۀ حقيقت تابد</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در سوگِ شكستگان سيه پوشم من.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">در جادّه</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از تانك پياده شد ، به جان انديشيد،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در جادّه برداشت قدم با ترديد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >وامانده عروسكي ست؟ نه! بمبي؟ نه!</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بر سفرۀ خون دختركي بي سر ديد!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">اينجا</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >دشتي ست سراسر علفِ هرزه و خار،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گل هست، پراكنده و انگشت شمار:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تصويرِ بهشت خواهي، اي راهگذار؟</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >اينجا نكند معجزه نقّاشِ بهار!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">دوست</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >طوفانِ حوادث آيد و نشكندش،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >سيلابِ غم از جا نتواند كَندَش:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >امّا نفسي دروغ از دوست بس است</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تا بشكند و بر كند و افكندش!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">بارِ گران</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفتم به تن: «اي بارِ گران، بيزارم</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از لاشۀ تو كه مي دهد آزارم!»</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تن گفت كه: «تو روحي و بي من هيچي،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >اي بارِ گران، تو را فرو بگذارم!»</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">رنجِ سفر</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >اي تشنه، بيا در سخنم بر لبِ جوي،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بنشين و غبارِ راه از چهره بشوي،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با جامِ دو دست آب سيراب بنوش:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با هيچكس از رنجِ سفر هيچ مگوي!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">زندگي</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در خواب به آهوي نرِ عاشق، جُفت</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با بوي خوش از لطفِ هماغوشي گفت:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >شير آمد و در گذارِ اين شيريني</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >خوابِ خوشِ زندگي او را آشفت.</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">غربت</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در كنجِ قفس پرندۀ خوش آواز</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >مي خواند در آرزويِ سبزِ پرواز:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >افتاد به غربت و رها شد در باغ،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >پرواز نكرد و ماند از خواندن باز!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">وا فرياد !</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >داند به سزا زبانِ آتش را باد،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از هنفسي اوست آتش آباد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >من آتشم و شعله ورم بايد داشت،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تو آبي و مي كُشي مرا، وا فرياد!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">يك و همه</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >طوفان كه درختِ باغِ ما را بشكست،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفتم: «چه غمي تا به جهان جنگل هست!»</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفت: «آه! دمي كه من فرو بندم چشم،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >خورشيدِ جهان چشم فرو خواهد بست!»</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">فاصله</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گاهي چه زياد است، ببين، گاه چه كم،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در وادي دل فاصلۀ شادي و غم:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از اخمِ دو آشناي درّنده نگاه</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >تا بوسۀ لبخندِ دو بيگانه به هم!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">زيبايي و سادگي</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >يك لحظه به چشمِ فارغ از دل تابيد</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از چهرۀ سبزِ برگ نورِ خورشيد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >زيبايي و سادگي به نجوا بودند،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >پروانه نشست ساكت و گل خنديد!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">گل و گول</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در وحش به زيبايي گلها دل بست،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >آورد به شهر و به تماشا بنشست:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از كاغذ و موم شِبهِ گل ساخت آن گول،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >دل از گلِ زنده و تماشا بگسست!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">در خواب</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در خواب منِ خزيده در بسترِ من</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >گفت از سرِ خشم با منِ ديگرِ من:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >«اي گنگِ خيالبافِ ديوانه، بس است!</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >بردار، به حقّ ِ مرگ، دست از سرِ من!»</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">سيماي نهفته</span></span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در پشتِ نگاهم ايستاده ست آرام،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >با من همه جا، هميشه، آيد همگام،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >از آنچه كنم نكرده گيرد ايراد:</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >سيماي نهفتۀ من است اين گمنام!</span><br /><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;">بيداري لال</span></span><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >من هيچ ندانم كه چه حالي داري ،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >وَ ز اين همه بازي چه خيالي داري :</span><br /><span class="cssButton" style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >در خواب تو من به رنجم و در فرياد ،</span><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" >غافل كه تو بيداري لالي داري </span><br /><br /><br /></div></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 153);font-size:180%;" ><br />3<br /><br />انديشه<br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-size:180%;">انسان نشويم</span><br /><br />تا مرد و زنيم همچنان جانوريم،<br />از مرتبۀ كمالِ خود بي خبريم؛<br />انسان نشويم تا به پروازِ خرد<br />از مرزِ نري و مادگي در گذريم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نگرانِ همه <br /><br /></span>شاعر دل و جانش دل و جانِ همه است،<br />با گفتنِ شعرِ خود زبانِ همه است:<br />تنها تر و بيدار تر از همسفران،<br />با چشمِ حقيقت نگرانِ همه است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مجلسِ نيرنگ<br /></span><br />دور از همه گرچه گاه دلتنگ شوم،<br />در خلوتِ خود سازِ بي آهنگ شوم:<br />بِه زآنكه به خوش رقصي اربابِ ريا<br />طنبور زنِ مجلسِ نيرنگ شوم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خرابِ خرد<br /></span><br />من سخت پريشان و خرابِ خردم،<br />همواره در آزار و عذابِ خردم:<br />خواهم كه جنون بيايد و از سرِ مهر<br />آسوده كند از تب و تابِ خردم.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />قاتلِ جانِ خدا</span><br /><br />انسان به شرف جانِ نمايانِ خداست،<br />بر خاك گزارندۀ فرمانِ خداست:<br />هركس كه به هر جهت كسي را بكشد،<br />نه قاتلِ كس، كه قاتلِ جانِ خداست!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">من آينه ام</span><br /><br />من آينه ام، نه دشمنم باتو، نه دوست:<br />از هر كه به او همان نمايم كه در اوست؛<br />در خود نگر، از ديدنِ من عيب مگير،<br />گر چهرۀ زشت را نگويم كه نكوست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نشاطِ لحظه</span><br /><br />شيريني عمر با شتاب آلوده ست؛<br />با ناله كسي به عمرِ خود نَفزوده ست:<br />آن كس كه نشاطِ لحظه را دريابد،<br />از دلهرۀ تلخِ زمان آسوده ست.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />گنجِ دلارا</span><br /><br />در سيرِ وجود چشمِ من پاي من است؛<br />انديشۀ من پهنۀ دنياي من است:<br />هر راز كه از چهره بر انداخت نقاب<br />زيبايي او گنجِ دلاراي من است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نفسِ جنون</span><br /><br />من ضجّۀ وجدانِ قرونم، چه كنم!<br />تاري غم و آتش و خونم، چه كنم!<br />مجنون شدن از زشتي اوضاعِ جهان<br />سهل است، كه من نفسِ جنونم، چه كنم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در پشتِ سر</span><br /><br />من آنچه كه از زشت و نكويت گويم،<br />در وصف و بيانِ خلق و خويت گويم:<br />در پشتِ سرت نگفته ام هرگز هيچ<br />كآن را نشود به پيشِ رويت گويم!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />امروز اگر</span><br /><br />امروز اگر جملۀ ناخرسندان<br />بر دل نفشارند به زاري دندان،<br />با خشم فقط يك «نه» بگويند، افتد<br />صد زلزله در سراي قدرتمندان!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />خِلافِ جريان</span><br /><br />هر آدمي اوّل كه مي آيد به جهان،<br />در طبع يكي ست با همه جانوران:<br />در جامعۀ خراب انسان نشود<br />كس تا نكند شنا خلافِ جريان.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خود بيني</span><br /><br />گفتند در اين جهان جهنّم دِگري ست!<br />اين گفته يقين حاصلِ كوته نظري ست:<br />«خود» آينه اي ست پر شده از دگران،<br />خود بين شدنِ آينه از خيره سري ست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خود باش!<br /></span><br />«خوش باش» نگويمت، كه از خوشباشي<br />برداشت كني بي غمي و عيّاشي:<br />خود باش و بكوش تا همه خوش باشند،<br />بي جاهلي و لودگي و قـّلاشي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نداند چه خَرَد</span><br /><br />داني كه به آنچه در سرت مي گذرد<br />كس در همۀ عمرِ زمان پي نبرد:<br />پيداست كه آدمي به بازارِ جهان<br />داند چه فروشد و نداند چه خرد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زمانه</span><br /><br />ناليم از اين زمانه بسيار همه؛<br />هستيم به نكبتش گرفتار همه:<br />دردا! كه نگوييم كه در ساختنش<br />ماييم كه بوده ايم در كار همه!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">تا بروي</span><br /><br />تنها به جهان آيي و تنها بروي؛<br />تنهايي توست با تو هرجا بروي:<br />جُز خود همۀ عمر در اين غربتِ خاك<br />پيدا نكني يك آشنا تا بروي.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مگر</span><br /><br />گفتم كه اگر مايۀ سودايي هست،<br />امروز نشد ، فرصتِ فردايي هست؛<br />شب آمد و بازارِ زمان را برچيد؛<br />اي واي ! مگر جز اين جهان جايي هست؟<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">افكنده شديم</span><br /><br />ناگاه در اين ميانه افكنده شديم؛<br />بازيچۀ انس و گريه و خنده شديم؛<br />گشتيم پي معني اكنون همه عمر،<br />چون يافت نشد، بندۀ آينده شديم.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />ره به درون</span><br /><br />بي مهر كم از ساغر بي باده شويم؛<br />با مهر فرو ماندۀ افتاده شويم:<br />بايد كه رهِ ديده ببنديم به دل<br />تا ره به درون بريم و آزاده شويم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">همخانگي يا همسفري؟</span><br /><br />معناي بلندِ دوستي همسفري ست؛<br />در همسفري همدلي و همنظري ست؛<br />ناهمسفران مباد همخانه شوند:<br />در راحتِ اين نهفته رنجِ دگري ست.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />عيب دگران</span><br /><br />چشمِ تو اگر كمي درون بين مي بود،<br />از شرم سرت هميشه پايين مي بود؛<br />عيبِ دگران چنين نمي كردت شاد:<br />گاهي دلت از عيبِ تو غمگين مي بود!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">بيداري و خواب</span><br /><br />از نيمه چو عمرِ آدمي در گذرد،<br />بيداري او كسالت آور گذرد:<br />رؤياش ملالِ واقعيت شكند،<br />در خواب به او هميشه خوش تر گذرد.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />عاقِ طبيعت</span><br /><br />عقل آمد و پوينده و خّلاقم كرد،<br />در بينِ همه جانوران طاقم كرد:<br />خود بين شدم و پشت به مادر كردم،<br />رنجيد طبيعت از من و عاقم كرد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">هستي و نيستي</span><br /><br />امكانِ وجودِ آدمي علمِ خداست؛<br />با هستي او هميشه اين علم به جاست:<br />چون علمِ خدا از او جدا نيست، بگو<br />اين عالمِ نيستي كه گويند، كجاست؟<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">امروز شبان</span><br /><br />اي داده خدا به قدرِ لازم خرَدَت،<br />پرسي كه فلاني به كجا مي بردت؟<br />امروز شبانِ توست، فردا كه شوي<br />پروار ، شود گرگ و به خواري دردت!<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />جنگ هسته اي</span><br /><br />آن روز كه جنگِ هسته اي در گيرد،<br />يكباره زمين چهرۀ ديگر گيرد:<br />از شرّ وجودِ آدمي آسوده،<br />تنهايي عهدِ ازل از سر گيرد!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />قانون حيات</span><br /><br />هرچند كه آفتاب خاموش شود،<br />در ماتمِ او فلك سيه پوش شود:<br />هرگز مبري گمان كه قانونِ حيات<br />با نيستي زمين فراموش شود!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در باغ وجود</span><br /><br />انسان به خزانِ خود چو گل خاك شود،<br />از پيري و دردهاي آن پاك شود:<br />با چهرۀ نسلِ نو، در اين باغِ وجود،<br />باز آمده، خرّم و طربناك شود.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">پژمردنِ گل</span><br /><br />هنگامِ بهار خاك گلزار شود،<br />در شاخه حياتِ خفته بيدار شود:<br />پژمردنِ گل مردنِ گل نيست، كه او<br />پنهان شود و باز پديدار شود.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در پيكرِ نسلِ تازه</span><br /><br />اين رفتنِ ما نه مرگ، پنهان شدن است؛<br />پژمردنِ بينِ دو شكوفان شدن است:<br />يك دور گياه و جانور گشتن و باز<br />در پيكرِ نسلِ تازه انسان شدن است.<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />جنگل كين</span><br /><br />از جانورِ درنده آزارم نيست؛<br />در شهرم و با درندگان كارم نيست:<br />از همچو خودان هميشه وحشت دارم،<br />در جنگلِ كينشان يكي يارم نيست!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دل گفت<br /></span><br />مي خواستم از خشم دلم چاك شود<br />تا سينه ام از كينۀ او پاك شود؛<br />دل گفت: «مكن خونِ مرا زهر كه او<br />پيش از تو نشد، پس از تو در خاك شود!»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مي آيد</span><br /><br />مي آيد و گرم و مهربان مي آيد؛<br />مهرش همه در لطفِ زبان مي آيد:<br />سودِ تو در آن است كه در شكّ باشي،<br />شايد كه به نيتِ زيان مي آيد!<br /><br /><span style="font-size:180%;">راز و آواز</span><br /> <span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >براي هارون يوسفي</span><br /><br />در پهنۀ زندگي اگر رازي هست،<br />زآن راز نهفته در من آوازي هست:<br />خواهي شنوي، بيا كه در خود اكنون<br />بيرونم از اين سپهر پروازي هست!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">هيچت نيست</span><br /><br />تو در غمِ من شادي خود را بيني،<br />از حسرتِ من ميوۀ لذّت چيني:<br />پس بي غم و بي حسرتِ من هيچت نيست<br />آن روز كه بر سفرۀ خود بنشيني!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نه به من</span><br /><br />در من خَرِ خِنگِ گول خواري ديدند،<br />با خاطرِ خوش به ريشِ من خنديدند:<br />غافل كه در اين معركه من ماندم پاك،<br />آنها خودشان به زندگيشان ريدند!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">گلِ آفتابگردان</span><br /><br />ديدم گلِ آفتابگردان بسيار،<br />زيبايي آن را نكند كس انكار؛<br />امّا به يقين حقيقتِ اين گل را<br />وان گوك به سزا كشيد و زد بر ديوار.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">جهل</span><br /><br />در ذلّتِ هر فقير سلطاني هست؛<br />در طاعتِ هر فرشته شيطاني هست:<br />شكّ نيست كه از بهشت دوزخ رويد،<br />تا روي زمين جهلِ فراواني هست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دروغ و مرگ</span><br /><br />يكبند دروغ بر زبان مي راند؛<br />خرسند كه باطنش نهان مي ماند:<br />فرزند، بدان كه مرگِ تو همواره<br />در باطنِ توست شاهد و مي داند!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">چهرگي</span><br /><br />در كودكي ام طرحِ من انداخته شد،<br />روحي كه منم چهرگي اش ساخته شد:<br />در باقي عمر با همان خصلت و خوي<br />پرداخته شد كم كم و افراخته شد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">كمانِ آرش</span><br /><br />گفتي سخني زنده و دلكش خواهي؛<br />افسرده دلي، باد نه، آتش خواهي؛<br />گفتم چكنم، در گروِ افسانه ست<br />تيري كه تو از كمانِ آرش خواهي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">اگر كاوه</span><br /><br />گر كاوه خود آن روز فريدون مي شد،<br />شكّ نيست كه حالِ او دگرگون مي شد:<br />آهنگرِ ساده بود، مي شد ضحّاك،<br />از قدرتِ خود مست نه، مجنون مي شد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">من، من!<br /></span><br />پهناي جهان براي يك من تنگ است؛<br />بي هستي من كُميتِ هستي لنگ است:<br />اين است كه ناگزير هر من، يك عمر،<br />با يك يكِ من هاي دگر در جنگ است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ما، آنها<br /></span><br />اينها كه به نامِ «ما» توانا شده اند،<br />از جرگۀ «ما» رفته و «آنها» شده اند،<br />بودند چو «ما» دشمنِ «آنها»، اكنون<br />«آنها» شده اند و دشمنِ «ما» شده اند!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">هم اين و هم آن</span><br /><br />در حكمِ دل، آسوده ام و حيوانم؛<br />در حكمِ خرد ، به رنجم و انسانم؛<br />عمري ست در اين ميانه سرگردانم:<br />گه اين و گه آن، هم اينم و هم آنم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">از اوست</span><br /><br />اين عشق كه جلوه مي كند در همه كس،<br />اعجازِ خدايي ست، نه جادوي هوس؛<br />از اوست كه دل شكفته ماند همه عمر<br />با خرّمي بهار در باغِ نَفَس.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ميراث</span><br /><br />اي چشمِ شما دوخته بر آب و علف،<br />سرمايۀ عقل و عشق را كرده تلف:<br />خرسند به اينكه عينِ ميراثِ سلف<br />از دستِ شما رسد به دامانِ خلف!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">گل در علفزار</span><br /><br />او طرفه گلي ست رُسته، از بختي شور،<br />در گوشۀ زشتي از علفزاري دور:<br />گاوان نخورندش، نه عجب، كو انسان<br />تا در نگهش بر او بماند مسحور!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />دوزخ و دور</span><br /><br />نزديك به قُدسِ آسمان بود زمين؛<br />در زيرِ پرِ فرشتگان بود زمين:<br />ما ديو شديم و شد زمين دوزخ و دور؛<br />يك وقت بهشتِ كهكشان بود زمين!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ناچار</span><br /><br />درد است و زبانِ گفتنش بسيار است،<br />زيرا كه دلِ مردم از آن سرشار است؛<br />گوش است كه بر صاحبِ خود باز، امّا<br />ناچار هميشه بسته بر اغيار است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ممكن نشود</span><br /><br />خواهي كه جهان بهشت گردد، آري،<br />حقّا كه عجيب انتظاري داري!<br />با نقشۀ ششهزار ميليون معمار<br />ممكن نشود، مگر كه دوزخ واري!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آز</span><br /><br />اوّل همه بودند برادر با هم،<br />بر سفرۀ زندگي برابر با هم:<br />انداختشان به جانِ هم، كم كم، آز،<br />شد صحبتشان زبانِ خنجر با هم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">يكپارچگي جهان</span><br /><br />داني كه جهان چگونه يكپارچه شد؟<br />سرتاسرِ اين بهشت بازارچه شد!<br />انسان ، كه نمايندۀ والاي خداست،<br />در خدمتِ ديوِ پول ابزارچه شد!<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">پروانه</span><br /><br />در باغِ زمانه كرم خواندند مرا،<br />از سايۀ برگِ سبز راندند مرا؛<br />پس رو به درون بردم و پروانه شدم:<br />گلها همه بر چشم نشاندند مرا.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ياوه</span><br /><br />زنهار! مگو رازِ دلت را به كسي!<br />گفتند و شنيده ايم اين ياوه بسي:<br />يعني همه را دشمنِ خود دان و بمان<br />در دخمۀ رازِ مُرده، بي همنفسي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آدم</span><br /><br />شُخمش زدي و به فصل كِشتش كردي،<br />از وحش گرفتيش و بهشتش كردي:<br />آنگاه در اين باغ چه دوزخهايي<br />افروختي و خراب و زشتش كردي.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">انسان و شيطان</span><br /><br />در خشمم از آنچه در جهان مي گذرد،<br />كو آنكه به عمقِ فاجعه پي ببرد!<br />از وحشتِ خود پناه آرد به خدا<br />شيطان، چو به كارهاي انسان نگرد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">جواني و پيري</span><br /><br />چل ساله شدم، چشمِ پسر پيرم ديد،<br />گفتم: « نه، جوانم!» او نهاني خنديد!<br />چل ساله شد او، قريبِ هفتادم من،<br />گويم: «پيرم!» گويد: «نه، كه گويد پيريد؟»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در مرّيخ</span><br /><br />همچون تو نديده است ابله تاريخ،<br />از جهل به تابوتِ خرد كوبي ميخ:<br />نابود كني زمينِ جان پرور را<br />در جست و جوي ميكروبي در مرّيخ!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">از كجا آمده اي؟</span><br /><br />انديشه، ندانم از كجا آمده اي،<br />ناخوانده به سّيارۀ ما آمده اي:<br />اين جنگلِ وحش، بينوا، جاي تو نيست،<br />برگرد كه اينجا به خطا آمده اي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در جنگلِ تن</span><br /><br />انديشه، تو در گوهرِ خود زيبايي،<br />آلودۀ زشتي سرشتِ مايي:<br />در جنگلِ تن فرشته و انسان نيست،<br />در جنگِ وحوش هستي و تنهايي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">كابوس</span><br /><br />دل گفت به چشم، از سرِ درد، كه: «آه!<br />از پردۀ روزگار بردار نگاه:<br />تو فاجعه را بيني و فارغ گذري،<br />من مانم و كابوسِ شب و روزِ سياه!»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">اكنون كه<br /></span><br />اكنون كه دلِ زمانه خالي ست چنين<br />از حرمتِ آسمان و از حبّ ِ زمين،<br />خوار است حقيقت و گرامي ست دروغ:<br />اي گوش، بيا مَشنو و اي چشم، مَبين!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دانستن</span><br /><br />خورشيد كه ناگزير خواهد افسرد،<br />از سوختنش چه بهره اي خواهد برد؟<br />با زندگي درازش آيا داند<br />كه هست در اين ميانه و خواهد مرد؟<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">طلوع كن<br /></span><br />اميدِ تو چون به انتظار آلوده ست،<br />بر طولِ شبِ ملالِ تو افزوده ست:<br />برخيز و طلوع كن، افق را بشكاف،<br />در وادي صبر ماندنت بيهوده ست!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خود خواهي</span><br /><br />وقتي كه به چشم داري اشكِ اندوه،<br />لبخندِ من است بر تو تلخ و مكروه:<br />خواهي كه شود لجـّۀ خون هر دريا،<br />خواهي كه برون فشاند آتش هر كوه!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">اميد<br /></span><br />با عشق خوش است عمر را سر بردن،<br />وَ ز تلخي رنج نانِ شيرين خوردن:<br />با پيري و درد مرگ را خواندن نه،<br />در اوجِ اميدِ زنده ماندن مردن!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">پيري</span><br /><br />با پيري تو جهانِ تو پير شود،<br />خورشيدِ تو از تابشِ خود سير شود؛<br />بيني كه به درد و رخوت افتد همه چيز:<br />خواهي كه زمان با تو زمينگير شود.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />پيروزي طبيعت</span><br /><br /><br />رفتم به خلافِ راهِ او تا گويم:<br />«من با دل و چشم راهِ خود را جويم!»<br />اكنون كه در افتاده ام از پا، بينم:<br />او در من و من صداي پاي اويم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آن مار</span><br /><br />آن مارِ سيه كه آزِ كُشتن آموخت،<br />بيش از گذرِ نيازِ خود زهر اندوخت:<br />لبريز چو شد كيسۀ دندان، هيهات!<br />با آتشِ خود ساخته بنيادش سوخت.<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;font-size:180%;" ><br /><br />4<br />نيشابور</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >شكّ و يقين</span><br /><br />در گردشِ اين جهان، به ديدارِ دگر،<br />افتاده ام امروز به شكّ بارِ دگر:<br />بينم كه به چيزي نتوان داشت يقين<br />جز خوردن و خوابيدن و آن كارِ دگر.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در حكمِ طبيعت</span><br /><br />در حكمِ طبيعتيم و محكوم به زيست؛<br />جُز پيروي از خواستِ او راهي نيست:<br />تا خواستِ اوست آنچه دل مي خواهد،<br />اين گفتنِ «من دلم چنين خواهد» چيست؟<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">صبح است</span><br /><br />هستي ست، مگو چه رمز و رازي دارد!<br />صبح است و هواي دلنوازي دارد:<br />همچون دلِ من، به شاخساران، هر برگ<br />در نور و نسيم اهتزازي دارد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">فردا كه شود</span><br /><br />صد سال از اين پيش همين بود جهان؛<br />از مردمِ آن عهد نمانده ست نشان:<br />اي صاحبِ امروز، تكبّر مفروش،<br />فرداكه شود، رفته اي از يادِ زمان!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نوميد مباش</span><br /><br />هستيم و مجالِ ديدنِ هستي هست،<br />شادي و غمِ بلندي و پستي هست:<br />گر نيست مجالِ ماندن و دانستن،<br />نوميد مباش، پوچي و مستي هست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">مرگ نيست<br /></span><br />تا زندگي ام اميدِ هستي دارد،<br />تا چشم و دلم هواي مستي دارد،<br />افسانۀ مرگ را ندارم باور،<br />هرچند كه تن روي به پستي دارد!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />خود خواستن</span><br /><br />خود خواستنم تيغِ خود آزاري شد؛<br />رهتوشۀ سربلندي ام خواري شد؛<br />خنديدم و عمر را به بازي بردم،<br />چون باختمش، پاسخِ من زاري شد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نوبت<br /></span><br />با خندۀ صبح دخترِ غنچه شكفت،<br />شد با پسرِ نسيم در گفت و شنفت:<br />از غم نشنيد هيچ و از مرگ نگفت،<br />چون نوبتِ او رسيد، در خاك بخفت!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">پاسخ<br /></span><br />من آمده ام، خوشا، خوشا آمدنم؛<br />در بودنم از ستاره سر بر زدنم:<br />بهتر كه نبود با من، اي مردِ حكيم،<br />نه آمدنم، نه بودنم، نه شدنم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خوابِ دراز</span><br /><br />يك عمر به شورِ شهوت و خشم و نياز<br />بيدار سپرده راهِ پُر شيب و فراز:<br />ناگاه كني نگاه بر پهنۀ راز،<br />بيني كه گذشته بود يك خوابِ دراز!<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />پيادۀ هيهات</span><br /><br />بر اسبِ هوا پيادۀ هيهاتم،<br />فرزينِ من عقل وُ من از او شهماتم؛<br />مخلوق، همه فرشته از بي عقلي،<br />ديوانه من وُ اشرفِ مخلوقاتم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">بي سرنوشت<br /></span><br /><br />دانم كه من از زمين به در آمده ام،<br />در سلسلۀ نوعِ بشر آمده ام:<br />اين آمدنم تصادفي بيش نبود،<br />بي هيچ نوشته اي به سر، آمده ام.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">تنها وطن<br /></span><br />دانم كه زمين مادر و معشوقِ من است،<br />در پهنۀ اين سپهر تنها وطن است:<br />گفتن كه از اين وطن، چو فرمان برسد،<br />بايد بروم، قصّه به هم بافتن است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آمد شدن</span><br /><br />تا دامنِ خاك و مهرِ خورشيد به جاست،<br />تا زنده زمين به ياريِ آب و هواست:<br />هستيم و نه مرگ، بلكه آمد شدني<br />در بينِ دو فصل موجبِ هستي ماست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">با چشم خرد<br /></span><br />با چشمِ خرد به صحنِ هستي نگري،<br />بيني نه رباطِ دو دري، نه سفري؛<br />ما را نه به غربتِ زمين آمدني،<br />نه رفتن از اين وطن به جاي دگري.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">قرارِ قطره<br /></span><br />گُم كردۀ من منم كه پيدا نشوم<br />تا از همه بي نياز و تنها نشوم:<br />من قطره ام و قرارِ خود را جويم،<br />غم نيست كه دريا بشوم يا نشوم!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />خواب و خيال</span><br /><br />از عمر چه شصت و هشت سالي بگذشت!<br />بهتر كه نگويم به چه حالي بگذشت!<br />كافي ست بداني كه سري چرخاندم،<br />ديدم كه چو خوابي و خيالي بگذشت.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">عاشقِ زهدان<br /></span><br />كور است زمين و عاشقِ زهدانش،<br />رحمي نكند به جانِ فرزندانش:<br />مي زايد و مي بلعدشان، اين مادر<br />شاد است به آبستني الآنش!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />در چشم من</span><br /><br />در چشمِ مني كه گنبدِ مينايي،<br />گردونۀ رمز و رازي و زيبايي:<br />تا بسته شود چشمِ من، اي سرگردان،<br />بيهوده اي و پوچي و ناپيدايي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">بدرود، جهان!<br /></span><br />از من به تو و خلقِ تو بدرود، جهان!<br />از رنجِ شما جانِ من آسود، جهان!<br />در خاك منم فارغ از اين غم كه چه بود<br />از زندگي دو روزه مقصود، جهان!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">استراحت<br /></span><br />باري سفري بود دراز و دشوار،<br />شادي و غم و لذّت و رنجِ بسيار:<br />اكنون كه رسيده ام به اينجا، خسته،<br />بايد به گذشته بنگرم ديگر بار!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در باغِ شگفتِ زندگي</span><br /><br />ماييم و جهان هست و مجالِ قدمي،<br />در باغِ شگفتِ زندگي چند دمي:<br />دانم كه ندانم از كجا آمده ام،<br />شادم كه مرا از اين نظر نيست غمي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">فراموشي</span><br /><br />خواهم كه به ناگهان بَرد خواب مرا،<br />در خواب شوم برگ و بَرد آب مرا؛<br />گويم به فراموشي شيرينِ سپيد:<br />«اي راحتِ روحِ خسته، درياب مرا !»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">اخگرِ خُرد<br /></span><br />ديروز، در اضطراب، فردا شد و رفت،<br />امروز خيال و وهم و رؤيا شد و رفت:<br />از آتشِ اين اجاق يك اخگرِ خُرد<br />در ظلمتِ بيكرانه پيدا شد و رفت!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">فراموشم كرد</span><br /><br />خورشيد مرا از رَحمِ خاك آورد،<br />بر دامنِ سبزِ او به نازم پرورد:<br />وقتي كه شكفتم و بهارم بگذشت،<br />بسپرد به بادم و فراموشم كرد.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />در چشمِ پدر بزرگ</span><br /><br />درچشمِ پدر بزرگ ديدم سخني<br />ديروز كه رفت از جهان با كفني:<br />در چشمِ من امروز نِوه ديد و نخواند،<br />مي گفتمش: «اي دريغ، فردا تو مني!»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">عارفانه</span><br /><br />آن شوخ كه با شيشه مرا ساخته است<br />بنشسته و سنگ بر من انداخته است:<br />اكنون كه شكسته ام در اين بازي تلخ،<br />خندم خوش از اينكه من نه، او باخته است!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />آنگه هيچ</span><br /><br />راهيم و نظاره ايم و آنگه هيچيم؛<br />چشميم و ستاره ايم و آنگه هيچيم:<br />ميدان، ميدان هوايِ خوش تاختنيم،<br />يک لحظه سواره ايم و آنگه هيچيم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نصيبِ تو</span><br /><br />از هستيِ بيکران نصيبِ تو تويي،<br />تنها کسِ بيکسِ غريبِ تو تويي؛<br />تا سر به نيازِ خاکِ پايي داري،<br />بر اوجِ فلک باز نشيبِ تو تويي.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آيينۀ تار</span><br /><br />گويي که نگاه کن، بهار آمده است!<br />ز اين گونه بهار بيشمار آمده است:<br />گر هست به ديده وُ نيابيش به دل،<br />ماهي ست، به آيينۀ تار آمده است!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خود پرست</span><br /><br />عشقِ تو دهد به اوج پرواز مرا،<br />نامٍ تو گند بلند آواز مرا؛<br />و آنگه که رسم به آنچه مي خواست دلم،<br />جويي وُ نيابي، اي فلان، باز مرا!<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153); font-weight: bold;font-size:180%;" ><br />5<br /><br />شيراز<br /><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">تنهايي</span><br /><br />تا چشم پرستندۀ زيبايي بود،<br />جان در تب وُ تاب از دلِ سودايي بود؛<br />سهمِ من از اين گشتن وُ سرگشتنها<br />تنهايي و تنهايي و تنهايي بود.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خانه بي تو</span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >براي همسرم «پري»</span><br /><br />خانه ست، ولي كالبدي بي جان است،<br />نه، خانه كجا، كه بدتر از زندان است!<br />تا از تو و از صدات خالي باشد،<br />وحشتكده است، واي! خوفستان است!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دوست</span><br /><br />من خاكم و تشنه ام تو آبي، اي دوست؛<br />من جن.گلم و تو آفتابي، اي دوست؛<br />بيداري من اميدِ دلداري توست:<br />بيمارم و آرامشِ خوابي، اي دوست.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">تو جانِ مني<br /></span><br />خواهم كه تو را چو مي به ساغر بكشم،<br />بردارم و لاجرعه تو را سر بكشم:<br />تو جانِ مني، برون نمان از تنِ من،<br />بگذار تو را دوباره در بر بكشم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در صبحِ ازل</span><br /><br />درچشمِ تو عشق را رها مي بينم،<br />بي دغدغۀ شرم و حيا مي بينم:<br />خود را و تو را برهنه، در رقصي خوش،<br />در صبحِ ازل، پيشِ خدا مي بينم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زبان منتظر است</span><br /><br />وقتي كه تو نيستي، جهان منتظر است،<br />بر دَرگهِ چشمِ خسته، جان منتظر است:<br />دل بر همه كس بسته درِ گفت و شنود؛<br />تا صحبتِ دل با تو ، زبان منتظر است.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زمان فراموش شود </span><br /><br />جانا، تو بيا كه از دلم غم برود،<br />از دل كه برفت، از همه عالم برود:<br />با آمدنت زمان فراموش شود،<br />وين دغدغۀ مرگِ دمادم برود .<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">يك جرعه نگاه<br /></span><br />مِي چيست كه تا بنوشم، از دست شوم؛<br />از پاي خرد بيفتم و پست شوم؛<br />يك جرعه نگاهِ مهربانِ تو بس است:<br />هم تازه شود هوشم و هم مست شوم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دلِ بي مهر</span><br /><br />آن دل كه تپد به سينه بي مهرِ كسي،<br />مرغي ست شكسته پر به كنجِ قفسي:<br />با مهرِ تو مي تپد دلم، دارم از آن<br />پرواز به صد سپهر در هر نفسي.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">لبخند و اخم</span><br /><br />لبخند زدي، در دلِ من صبح دميد؛<br />شادي پرِ فيروزه بر آفاق كشيد:<br />با اخمِ تو جان را شبِ اندوه گرفت،<br />رفت از دلِ سبزِ آسمان نورِ اميد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">آوازِ چشم</span><br /><br />بنشينم و باده از رُخت نوش كنم؛<br />آوازِ خوشِ چشمِ تو را گوش كنم:<br />فارغ شوم از دغدغۀ تلخ حيات،<br />خود را و گذشته را فراموش كنم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نگفته ها</span><br /><br />من منتظرِ آنكه تو گويي سخني؛<br />شايد كه تو نيز منتظر همچو مني:<br />ترسم كه به آخر برسد عمرِ عزيز،<br />مدفون شود آن نگفته ها در كفني!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">بي مهر</span><br /><br />من تا نستانم، ندهم دل به كسي؛<br />بي مهر نجنبد به دلِ من هوسي:<br />خود لُعبتِ چين باش و دلاويزِ جهان،<br />بي مهرِ تو با تو بر نيارم نفسي!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">بي چهرۀ گل</span><br /><br />بي ديده بگو چراغ خواهم چه كنم؟<br />در خوابِ عدم فراغ خواهم چه كنم؟<br />بي چهرۀ مهربان و خندان لبِ گل<br />آيينۀ سبزِ باغ خواهم چه كنم؟<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />چشمِ تو</span><br /><br />چشمِ تو بهارِ جاوداني دارد؛<br />صد چشمۀ آبِ زندگاني دارد؛<br />از هر نگهت هزار چشمِ خورشيد<br />بر خاك طلوعِ آسماني دارد.<br /><span style="font-size:180%;"><br /><br />آتش در آب</span><br /><br />اندامِ تو در پردۀ مهتابِ سپيد<br />صد چشمۀ آتش است در آبِ سپيد؛<br />گيسوي تو، آن رشتۀ جادوي سياه،<br />خوش مي برد از ديدۀ شب خوابِ سپيد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زبانِ چشم</span><br /><br />چشمِ تو هزار و يك زبان مي داند؛<br />صد شيوۀ معني و بيان مي داند:<br />بيچاره زبان، كه دل به خفّت او را<br />رقّاصكِ گنگ در دهان مي داند!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">در صبحگاهِ لبخند</span><br /><br />از چشمِ تو سحرِ خواب آيد بيرون؛<br />آميزۀ صد شراب آيد بيرون:<br />با يك نگهت، به صبحگاهِ لبخند،<br />صد چشمۀ آفتاب آيد بيرون!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">حالپرسي</span><br /><br />با اينكه مرا شاد كند ديدنِ تو،<br />وَ ز ساغرِ چشم باده بخشيدنِ تو:<br />شاديم رسد به اوج و سرمست شوم<br />از آن دو سه جمله حال پرسيدنِ تو.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />تلاشِ بي حاصل</span><br /><br />چشمم سخني كه با تو گفت از دل بود؛<br />فهميدنِ آن براي تو مشكل بود؛<br />پس خواستي از زبانِ من تفسيري،<br />ديدي كه تلاشِ من چه بي حاصل بود!<br /><br /><span style="font-size:180%;"><br />از كجا مي آيد ؟</span><br /><br />از دور صدات آشنا مي آيد،<br />از باغِ خوشِ خاطره ها مي آيد:<br />نزديك به روحِ من چنان بيگانه ست<br />كه هيچ ندانم از كجا مي آيد!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">با كوه<br /></span><br />در اين شبِ وحشت زدۀ بي آواز،<br />كس نيست به غمگساريِ كس دمساز:<br />بايد كه بگويم غمِ خود را با كوه<br />تا بشنوم از كوه غمِ خود را باز!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">خيالِ خود پرست</span><br /><br />ديوانه شدم كه دل به دستش دادم،<br />جام از مي جان به چشمِ مستش دادم:<br />عشق آينه بود، من نمي دانستم،<br />آن را به خيالِ خود پرستش دادم.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">نفرت<br /></span><br />گفتند كه: «گوهري گران دارد عشق،<br />زآن قدرت و قدرِ بيكران دارد عشق!»<br />گفتم: «چو شود به نفي و نفرت تبديل،<br />صد دوزخِ كين در فَوَران دارد عشق!»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">زمهرير</span><br /><br />وقتي كه دلِ تو نيست همراهِ زبان،<br />كُن رحم به حالِ من و خاموش بمان!<br />از دل كه نخاست، زمهرير است سخن:<br />مي لرزم مي خشكم و مي سوزم از آن!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">دارِ شَفا</span><br /><br />با اين دلِ درد آشنايم چه كنم!<br />يك لحظه نمي كند رهايم، چه كنم؟<br />دردِ همه را به جانِ من ريخته است،<br />انگار كه من دارِ شفايم! چه كنم!<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">حتّي<br /></span><br />وقتي كه غمت با غمِ من آميزد،<br />تنهايي تلخ از ميان برخيزد:<br />شيرين شود و به دل خوش آيد حتّي<br />زهري كه زمان به جان دَمادَم ريزد.<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">عطرِ خيال</span><br /><br />ناگه به دلم عطرِ خوشي داد قرار،<br />ديدم كه نه باغ است و نه هنگامِ بهار:<br />جان گفت: « يقين كه آشناي غمِ تو<br />از كوي خيال و خاطرت داشت گذار !»<br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">هميشه<br /></span><br />در عالمِ دل من آب و خاكي دارم،<br />تاريخِ اَهورايي پاكي دارم:<br />از ظلمتِ اَهرمن ندارم باكي،<br />خورشيدِ هميشه تابناكي دارم.<br /></span><br /></div><p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1716691101101204115-187130974589547954?l=universalpoetry-mahmud-kianush.blogspot.com' alt='' /></div>.universalpoetry.http://www.blogger.com/profile/00979630571264588511noreply@blogger.com0